ΤΜΗΜΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΤΕΛΕΧΩΝ & ΝΕΩΝ ΕΘΕΛΟΝΤΩΝ
ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΩΝ
23 – 28 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2026
“Η δίκη μου Πρωτοχρονιά, έρχεται τον Οκτώβριο”
Εκπαιδευτικό Εκπαιδευτών. Ένα εξαήμερο εκπαίδευσης και συνύπαρξης νέων στην κατασκήνωση της Χ.Α.Ν.Θ. στη Χαλκιδική, στα τέλη Οκτωβρίου.
Μια εκδρομή όπου συναντάς πολλές και διαφορετικές προσωπικότητες. Μια εκδρομή που ξεχειλίζει από γέλια, inside jokes και αυθόρμητες στιγμές. Ταυτόχρονα, όμως, είναι μια εκδρομή γεμάτη συναισθήματα. Θετικά και αρνητικά, έντονα και ήρεμα, γνώριμα και πρωτόγνωρα.
Η εκδρομή αυτή, που τόσες φορές αναφέρω και ξαναναφέρω, χωρίζεται ουσιαστικά σε δύο μέρη. Το πρώτο αφορά την προσωπική ανάπτυξη -και είναι το αγαπημένο μου- και το δεύτερο την προετοιμασία μας ως εθελοντών εκπαιδευτών για την ερχόμενη χρονιά στα χειμερινά προγράμματα της Σχολής Στελεχών. Φέτος ήταν η τρίτη μου χρονιά στο πρόγραμμα και είχα τη χαρά να «περπατήσω» για ακόμη μία φορά δίπλα σε ανθρώπους με τους οποίους ξεκινήσαμε αυτό το ταξίδι πριν από δύο χρόνια. Είναι εντυπωσιακό να παρατηρείς την εξέλιξη των ανθρώπων στην πράξη. Να βλέπεις πρόσωπα που γνώρισες σε μια συγκεκριμένη φάση της ζωής τους να αλλάζουν, να δοκιμάζονται και να ανακαλύπτουν καινούργιες πτυχές του εαυτού τους.
Θα αναφερθώ, όμως, αρχικά σε εμένα προσωπικά. Ως παιδί δεν με χαρακτήριζε ιδιαίτερη εσωστρέφεια, αλλά ούτε ήμουν το άτομο που μπορούσε πάντα, με χιούμορ και άνεση, να κινείται στον χώρο. Την πρώτη μου χρονιά, λοιπόν, παρότι δεν αντιμετώπιζα ιδιαίτερα ζητήματα αμηχανίας στην καθημερινότητά μου, οι δραστηριότητες με έφερναν συχνά αντιμέτωπη με καταστάσεις που μου φαίνονταν Α-ΚΑ-ΤΟΡ-ΘΩ-ΤΕΣ! Να βγω μπροστά και να φωνάξω το όνομά μου; Ποτέ! Να σηκωθώ και να αυτοσχεδιάσω ένα σκετσάκι; Ήθελα να κρυφτώ κάτω από μια πέτρα! Και έχω άλλα τόσα παραδείγματα. Θυμάμαι, φυσικά, και άλλα άτομα που δυσκολεύονταν ακόμη και να πουν μια λέξη στο μεσημεριανό τραπέζι.
Επιστρέφοντας, λοιπόν, στην εξέλιξη που ανέφερα προηγουμένως, φέτος παρατήρησα κάτι που με έκανε ιδιαίτερα χαρούμενη. Είδα τα πιο ντροπαλά άτομα -εκείνα που στο πρώτο μας Εκπαιδευτικό δυσκολεύονταν να ακουστούν- να «τραγουδούν» πλέον χωρίς δεύτερη σκέψη. Παρατήρησα και τον εαυτό μου να προθυμοποιείται να εκτεθεί, μία και δύο φορές, χωρίς να χρειάζεται να προηγηθεί η ίδια εσωτερική διαπραγμάτευση. Έφυγε το συναίσθημα; Ξεθώριασε η αμηχανία; Όχι, σε καμία περίπτωση! Απλώς μαθαίνεις να λειτουργείς μέσα σε αυτήν. Μαθαίνεις το αμήχανο. Μαθαίνεις την άβολη σιωπή. Μαθαίνεις ακόμη και το ενδεχόμενο να μη γελάσει κανείς με το αστείο σου. Και κάπως έτσι, αυτό που κάποτε έμοιαζε ακατόρθωτο γίνεται μια ακόμη εμπειρία που είσαι πρόθυμος να δοκιμάσεις. Άλλωστε, η προσωπική ανάπτυξη δεν περιορίζεται στο να μιλήσεις μπροστά σε μια ομάδα ή να συμμετάσχεις σε μια δραστηριότητα που σε βγάζει από τη ζώνη άνεσής σου. Είναι η επικοινωνία, ακόμη και όταν οι συνηθισμένοι τρόποι δεν είναι διαθέσιμοι. Είναι η συνεργασία με ανθρώπους διαφορετικούς από εσένα. Είναι η εμπιστοσύνη, τόσο στους άλλους όσο και στον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι η έκθεση και, κυρίως, η διάθεση να δοκιμάσεις.
Και κάπου εδώ έρχεται το δεύτερο κομμάτι της εκδρομής: η εκπαίδευση. Γιατί δεν είμαστε εκεί μόνο για να ανακαλύψουμε πράγματα για τον εαυτό μας, αλλά και για να προετοιμαστούμε για όσα καλούμαστε να προσφέρουμε στους νεότερους. Ως εθελοντές της Σχολής Στελεχών, καλούμαστε να μεταφέρουμε όσα μαθαίνουμε, να δημιουργούμε χώρο για τους άλλους και να συμβάλλουμε στη διαμόρφωση μιας ομάδας μέσα στην οποία κάθε άτομο μπορεί να συμμετέχει, να εκφράζεται και να εξελίσσεται. Στην ομάδα των εθελοντών που δημιουργείται κάθε χρόνο, υπάρχει μια φράση που ακούγεται συχνά: “Είμαι εδώ για να δώσω πίσω όσα πήρα”. Και τελικά, αυτό ακριβώς συμβαίνει! Όσα κάποτε λάβαμε ως παιδιά, έχουμε πλέον την ευκαιρία να τα προσφέρουμε στους επόμενους. Γιατί κάπως έτσι γυρίζει και η ρόδα της ζωής.
Προσωπικά, αυτή η εκδρομή έχει επηρεάσει καθοριστικά τον άνθρωπο που είμαι σήμερα. Με συνάντησε στα 18 μου και τώρα, στα 20, εξακολουθώ να ανυπομονώ κάθε χρόνο να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω και πώς θα κινηθώ μέσα σε αυτές τις ημέρες. Θα μπορούσε κανείς να πει πως, για εμένα, το Εκπαιδευτικό Εκπαιδευτών είναι κάτι σαν την «Πρωτοχρονιά». Είναι εκείνες οι ημέρες που απομακρύνομαι για λίγο από τους γρήγορους ρυθμούς της καθημερινότητας και αφιερώνω χρόνο στον εαυτό μου. Κάνω έναν μικρό απολογισμό: τι έχω καταφέρει, ποιους στόχους δεν πέτυχα, πόσο έχω εξελιχθεί και, τελικά, αν είμαι ευχαριστημένη με αυτή την εξέλιξη. Ίσως αυτό να είναι και το πιο σημαντικό αυτής της εκδρομής. Δεν επιστρέφεις απαραίτητα διαφορετικός άνθρωπος μέσα σε έξι ημέρες. Επιστρέφεις, όμως, έχοντας δει λίγο πιο καθαρά τον εαυτό σου, έχοντας δοκιμάσει τα όριά σου και έχοντας ανακαλύψει ότι υπάρχουν ακόμη πολλά που μπορείς να τολμήσεις.
Και κάπως έτσι, κάθε Οκτώβριο, με την επιστροφή μου στη Θεσσαλονίκη τα μεσάνυχτα της τελευταίας μέρας, ξεκινάει ένας καινούργιος, προσωπικός κύκλος…
Το κείμενο έγραψε η Αγγελίνα Μπάδα – Εθελόντρια Χ.Α.Ν.Θ. – Εκπαιδεύτρια Προγράμματος Σχολής Στελεχών
